.....Mes sth monaksia h 8lipsh mas
pws paei kai makrainei
mes ton efialth to oneiro
foyrtoyniasmenh 8alassa
sta ba8h ths kardias
pws h psyxh kai h zwh mas xanete
sth planh kai sto dolo mias 3enhs agkalias ....
NoName Poet
ξέρω είσαι κάπου εδω γυρο ψυθυρίζοντας τραγούδια της θύμησης μας
ξέρεις ακριβώς την ώρα που ζητώ , να γείρω , να ησυχάσω ψυθυρίζοντας
τις ίδιες μελωδίες ....μέχρι το όραμα αυτό να σβήσει για λίγες μονο ώρες..
ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
mn
psaxneis
mn
psaxneis sto skotadi apantnseis
oi
skies megalwnoyn ka8ws perna n mera
oi
skepseis va8ainoyn,
n
logikn mperdeyetai....
mn
psaxneis sto skotadi tis lyseis
n
agwnia megalwnei ka8ws pernoyn oi wres
n
ypomonn ligosteyei
to
paralogo kyriarxei....
No NamePoet
Βουνό καλό βουνό για κατοικία μου
καθαρή γλυκειά μου φύση ,νερό κυλά χωρίς προσπάθεια
πουλί πετά χωρίς το βάρος του
καλά είναι εδώ στη στέγη της ειρήνης
δεν υπάρχει πια ημεροδείκτης , καλά είναι εδώ
πολυ μακρά των τουφεκιών την φλόγα ..
ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
πρωί και όλα του κόσμου στημένα
στην ιδεώδη απόσταση μια μονομαχίας ...
τα όπλα εχουν διαλεχτεί , τα ίδια πάντα , οι ανάγκες σου κ οι δικες μου
αυτος που θα μετραγε 1-2-3 και θα δεινε το σύνθημα αργούσε να φανεί
και ωσπου να ερθει καθήσαμε να πουμε ....καλημέρα ...
ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣη ισορροπία στάθηκε σε μια κλωστή
απο τα αριστερά της το .... παράπονο δεξιά της .... η ελπίδα ο πόλεμος είχε ξεκινήσει για το ίδιο τέλος , όποιος και νάταν ο νικητής θα τιμούσε τον νικημένο οι μέρες περνάν τα σύννεφα πληθαίνουν , βροχή ,κρύο θάνατος κανένας δεν νικούσε τους κάλεσε ο γέροντας αντίκρυ να βρεθούνε με όρο απαράβατο λέξη να μην πούνε κατεβηκαν απο τα οχυρά προσήλθαν στο τραπέζι μιλιά κανείς δεν έβγαζε η ώρα επερνούσε , ο πόλεμος εκόπασε , το ιερό και δίκαιο φαίνεται επικρατούσε η πρώτη μέρα πέρασε ακίνητοι στεκόταν , ο γέροντας αμίλητος καθόταν παραπέρα , περίμενε το τέλειωμα του λόγου των ψυχών τους ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ h agapn mas , mia xoyfta epi8ymies
krymmenes sto oneiro tns prosmonns
xwsmenes ston anekplnrwto mas po8o
strimwgmenes katw apo to <prepei> kai to <swsto>
katw apo toys oroys kai tis prokatalnpseis
mias sapias epoxns
tns dikns mas...
αλλη μια μέρα πέρασε χωρίς να σου μιλήσω ,να σ'αντικρύσω να γελάς , πως είσαι
ευτυχισμένη γιατί με είδες σαν παιδί με τη ψυχή χαμένη τι βρήκες κρύα και γυμνή της μίλησες ωραία ζωής ανάσα έδωσες την έσυρες μοιραία και της σιγοψιθύριζες τίποτα να μην φοβάται θα τη προφύλαγες εσύ απο όλους τους δαιμόνους τους κύκλωπες και μαστρωπούς τους άτιμους μασώνους περήφανη την έκανες αφέθηκε σε σένα το ήθος αναζήτησε σαν πόρτα να περάσει επάτησε στα σύννεφα θωρόντας ήθος είχαν , γκρεμίστηκε απότομα στη άβυσσο του χάους και πρόλαβε και άκουσε το γέλιο της χαράς σου τότε κατάλαβε καλά αυτό που εννοούσες να μην τολμήσει ανθρωπος η άγγελος ποτε του να σ'αγγίξει γιατί το αίμα της ψυχής ολάκερο σουχε ρουφήξει . ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣΠάλι σε πλάνη έπεσες μικρέ μου φιλαράκο και άφησες την σκέψη σου μακριά
να ταξιδεύσει , νοστάλγησες τη θάλασσα το απέραντο γαλάζιο το μαυρο χρώμα του βυθού το άβατο καρνάγιο . μην είσαι ευάλωτος ξανά αφού βρίσκεις τον εαυτό σου , σεβάσου τον καλύτερα που πήρε τέτοιο δρόμο , μην τον γυρνάς στη θάλασσα στα δύκτια τα απλωμένα γεμάτες είναι και αυτές με πλοία βυθισμένα εμπιστέψου τις δυνάμεις σου διέλυσε την πλάνη σου χωρίς κακία μέσα και γύρισε στηθέση που πάντα σου ανήκε πολύ κοντά στο τόπο σου τα ήρεμα νερά σου
οσους στη πλάνη γνώρισες ασήμαντοι δεν ήταν , σειρήνες αλήτες της ψυχής , άλλη πορεία είχαν θα καταντούσες έρμαιο σε στρώμα λερωμένο , αρπακτικά κοντόφθλαμα που είναι καμωμένο . ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣΜικρέ μου φίλε , πάλι αίμα έτρεξε απο την όμορφη ψυχή σου και εγώ πάλι
ανήμπορος να στο σταματήσω πρόβλεψα με θλίψη την ζωή σου . που πάς μόνος μέσα στο ποτάμι ακόμα δεν κατάλαβες την δύναμη που θα σε πνίξει στη νέα σου προσπάθεια κανένας μη σε θίξει αφού ούτε τώρα μπόρεσα να σε προειδοποιήσω οτι είσουν υποχείριο στής μάγισσας τά μαύρα μάτια , δώσε για μία φορά το χέρι σου στη αέρινη νεράιδα που σου έστειλε ο άγγελος πιό κάτω να σε πάει , και νάσαι σίγουρος το φώς το θείο θα αντικρύσεις και τη φτωχή ψυχούλα σου αέρα θα γεμίσεις . τόσες μάγισσες στο μέλλον θα γνωρίσεις όσο είναι μέσα σου η μανία ν'αγαπήσεις .ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
Υπήρχε ένας θεατής στο θέατρο σκιών που κάθε βράδυ έπαιζες τον ρόλο του
σπουδαίου . Ηταν αυτός που πρόσεχε το βάθος της υποκριτικής σου κ σ'εκρινε
προσμένοντας την ειλικρίνεια της ψυχής σου .
Ηταν εκείνος που σου χάρισε το αστέρι για να βλέπεις τίς νύκτες που κρυφογυρνάς
, κοντά του , ποιός δρόμος θα σε φέρει .
Ομως εσύ μεγάλος πια ηθοποιός στο θέατρο σου , μέθυσες απο τον ρόλο σου ,
βάδισες στον παράδεισο σου .
Σφραγίστηκε η θύρα του με σένα μόνο μέσα και για ακροατήριο έχασες και αυτόν
τον Ενα
Ομως πλήθος αγγέλων γύρο σου ποτε δεν θα σ'αφήσουν αφού κατάφερες να δείς
την γύμνια της ζωής σου
ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣΤα λάθη μου , άσπρα βήματα στη μαύρη άσφαλτο , πεισμωμένα να δικαιωθούν με κατάρρευσαν
με οδήγησαν σε μέρη άγνωστα , μέρη ονείρου αλλα και πόνου συνάμα , εκει όπου δεν υπάρχει
άνθρωπινη ψυχή , ουτε λύπηση η έλεος ,στον.... έδαφος πεσμένο .
Κιάν έπεσες , με αγάπη δές αυτην σου την αδυναμία , μέρες καλλίτερες θα την σκεπάσουν και
τότε πάλι θα ζητήσεις να εμπιστευτείς , με τον δικό σου τρόπο και να αγαπήσεις με την δική
τους επιθυμία.
Κιαν οι μέρες αυτές ποτε δεν έρθουν εσυ ψυχή μου χαίρε γιατί άλλοι απολαμβάνουν και έτσι
δεν θα χαθεί ποτέ αυτή σου η προσμονή .
ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣΟ αετός θα συνεχίσει το πέταγμα του μέσα στον χρόνο , θα διασχίσει τα βουνά μέχρι
να τελείωσει η δύναμη του , δέν θα σταθεί ποτέ απο τον φόβο μην τον κουρσέπσουν
θα θέλει ταίρι να εμπιστευτεί , κιάν δε το βρεί κάποτε θα πέσει και απο περήφανος
αετός να γίνει τόσο δα κουφάρι .
Παράξενη που είναι η μοίρα του αετού χίλια χιλιόμετρα μακρυά να βλέπει κ' αυτός
κυνήγι την ουρά του .
Χιμαιρες αναζητούσε φτωχός κρύος πεινασμένος .
Αλοίμονο σ'αυτόν , αλοίμονο στο ταίρι που θα τον επιλέξει και παύσει να πετά
Ο
φόβος του θε πάλι να γυρίσει και θα αυτοκαταστραφεί . ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ